Κρανίου Τόπος/Skull Place Poem by Mary Skarpathiotaki

Κρανίου Τόπος

Επώδυνο πέρασμα
ο θάνατος
κρύα αγκάλη τ΄αφρισμένα κύματα...

Οι ριπές αντηχούσαν στα κλειδωμένα ώτα.

Το αστραποβόλι στράφτει στον ορίζοντα.
Ουρλιαχτά!
Κλάματα..

Μπαρούτι μυρίζει παντού.

Ερήμωση παντού.

Ποιός λυπάται;
Πονάει κανείς;

Ο Θεός;
Που είναι ο Θεός;
Κατοικεί μαζί μας;

Λίγο ψωμί το δίκιο τους
Πικρό νερό
τα ματωμένα όνειρά τους!

Όλα κορμιά που χάθηκαν
κάτω απ΄τον δικό μας
ουρανό.

Γη μου!

Παιδιά δικά μας όλα.

Οποίον όνειδος!

Δεν έχει τέλος
ο ανθρώπινος πόνος
η ματαίωση του προορισμού
το τέλος της ελπίδας.

Κανένα έπος
δε μπορεί να γράφεται
σε χέρια απλωμένα,
σε χείλη
ερμητικά κλειστά.

Σε μάτια θολερά
που απέλπιδα
αναζητούσαν
μια νέα πατρίδα.

Υγρά τα στόματα
μιλούν τώρα.

Νεκρά τα σώματα
ζητούν πάντοτε
Τηννέα γη και πατρίδα
ΤηνΛΕΥΤΕΡΙΑ.

© Μαίρη Σκαρπαθιωτάκη

Skull Place

A painful passage
Death
cold arm wrapped waves...

The puffs echoed in the locked ears.

The lightning flashes on the horizon.
Howling!
Tears..

Gunpowder smells everywhere.

Desertification everywhere.

Who is sorry?
Does anyone hurt?

God;
Where is God?
Is he staying with us?

A little bread right
Bitter water
their bloody dreams!

All bodies lost
below our own
  sky.

My land!
 
Kids are all ours.

What a dream!

It has no end
the human pain
the cancellation of the destination
the end of hope.

No epic
cannot be written
in hands outstretched,
on the lips
  hermetically closed.
 
In the eyes blurry
that disappoints
they were looking for
a new home.

Wet your mouths
they are talking now.

Dead bodies
always ask
The New Earth and Homeland
THE FREEDOM.

© Mary Skarpathiotaki