God is boos en vroeg aan Moeder Aarde
om de bezems uit haar kast te halen
lekker met de takkenbossen
op de huid van aarde rossen
heel de wereld in beroering
om de kleine schoonmaakbeurt
plots dan is het weer gebeurd
schisma's en ook tegenstrijd
veeg de leugenachtigheid
geef de oorlogsmakelaars
geen gelegenheid
een veeg uit haar eigen pan
strooi wat peper in hun deeg
branden zullen dan hun magen
telkens weer om meer vragen
zuur verbeten op het bot
ach een bezem is te zot
veel te zacht en veel te licht
geef de zon een nieuw gezicht
met een masker opgericht
heel soms uit haar mondhoek,
knipoog en neusgaten
mocht het licht wat baten
als wilde het spreken
als wilde het praten
voor ons potjes breken
zo werd de maan onze
beste kameraad,
aangezien we te licht
bevonden werden voor
de ware dageraad! M
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem