In de enorme schaduw
van heer Ben
tracht mevrouw Klein
een mens te zijn
Hij is er altijd
al geweest
of hij Nu ademt
of niet meer
er rest haar immer
keer op keer
altijd Iets dat
zij Immer vreest
en in haar keel
daar smeekt steeds
- in ademnood -
een stemmetje
dat kwijnend schreeuwt;
"Ben groot, Ben groot….Ben……! M
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem