ଦୁଃଖ ଅସମାପ୍ତ, Unending Sorrows Poem by Gajanan Mishra
Gajanan Mishra
ଦୁଃଖ ଅସମାପ୍ତ, Unending Sorrows
1.
ଉନ୍ମାଦ ମଣିଷ,
ନଷ୍ଟଗତିର ମୃଦୁ ଆଭାସ।
ପାଦ ନିଃଶବ୍ଦ,
ସମୁଦ୍ର ସମୁଦ୍ର ଶୀତ।
ଶୋଷ ଭୋକ,
କଣିଚାଏ ନାହିଁ ସୁଖ।
ଦିଗନ୍ତ ଦିଗନ୍ତ
ଲାବଣ୍ୟହୀନ ଅପରିଚିତ।
ଦୁଃଖ ଅସମାପ୍ତ,
ମଣିଷ ସୁପ୍ତ
ନିଜ ଭିତରେ ନିଜେ
ନୁହଁ ତୃପ୍ତ।
ବିଷାଦ ବିଷାଦ
ବାଇଭୂତ, ଗଦ।
2.
ବସିଛି ଛକି ଯମ
ଅଳିନ୍ଦ ଅଳିନ୍ଦ,
ପାରୁ ନି ଆସି
ଆନନ୍ଦ।
ପିଗଳିବା ହେଉ ନି
ବରଫର।
ହଜିଛି
ପାହାଡ ଶିଖର।
ହତବୀର୍ଯ୍ୟ ଗ୍ରହ
ବାଟବଣା
ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟବିହୀନ।
ରେ ଜୀବନ,
ଧରି ଥା ଧୈର୍ଯ୍ୟ
ତୁ ତୋର ସୂର୍ଯ୍ୟ।
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem
Gajanan Mishra
Delivering Poems Around The World
Poems are the property of their respective owners. All information has been reproduced here for educational and informational purposes to benefit site visitors, and is provided at no charge...
8/29/2026 10:47:00 AM # rel_20260827T145718Z_a0f1bd3
Nice presentation on sorrow in odiya language. Thanks for sharing.