Versteend Gewricht Poem by Madrason .

Ach lief gedicht je lijkt op een versteend gewricht
je reikt me soms de eeuwigheid aan
een tijdsgewricht dat is stil blijven staan
dan kijk ik je aan met een lach en een traan
we voelen dat we bestaan in het licht
als vuurvliegjes die even schoonheid geven
geen zwaartekracht maar pracht in het zweven
als ik wil dat alles even zachter zal slaan
ja zelfs het ritme van mijn strijdend hart
dan houd ik je heel eventjes maar stevig vast
dan voel ik geen heden, verleden, geen last
en staat alles open, is alles een start;
ach lief gedicht je lijkt op een versteend gewricht
je reikt me soms de eeuwigheid aan
als een tijdsgewricht dat is stil blijven staan! M