VIJFDE Poem by Jan Lauwereyns

De hond kon niet ontkennen wat hij vond hij snuffelde
snoof en kreeg op enkele dagen meer

te snuiven dan goed kon zijn voor hem en voor zijn baasje

dat neerzonk op zijn knieën naast het lijk
dat onder platen en planken lag in zeewier gewikkeld

valse vieze onwaardige sporen van haar

de geliefde die zomaar was verdwenen tussen pennen
poppen pannen pincetten dingen die hij

weigerde weg te gooien zinloos absurd en nodig

broodnodig tekens symbolen wegwijzers voorwerpen
die hij moest verzamelen lijmen ooit voor haar.