Vrede, in een bed
in Amsterdam, geknield
of met gebalde vuisten
eeuwig verbeid, bewaard
in harten en gedachten
over mensen die zich anders
gedragen dan je wenst
mensen die moeten zorgen
voor hun welzijn en hun vergezichten
alleen maar kunnen dromen
deze zelfs met vereende krachten
niet kunnen realiseren; daar
is de wereld te groot voor
Dichtbij kun je de wind ruiken
en meegaan in de seizoenen
Dichtbij kun je binnen
de grenzen van je behoeften
veilig voor een ander openstaan
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem