William Wordsworth/I Wandered Lonely As A Cloud /Poem Andtranslationby Skarpathiotaki Mary Poem by Mary Skarpathiotaki

Περιπλανήθηκα μονάχος σαν σύννεφο

Περιπλανήθηκα μονάχος σαν σύννεφο
με βιάση και με τάχος
Περιδιαβαίνοντας τους ουρανούς, την πλάση
Δίχως την εμορφιά να χω χορτάσει!


Μα ξάφνου μπρος, βγαίνει οπτασία!
Γιορτή τα άνθια κι η υγρασία.
Χαμογελούσε χάμω τ' ασφοδείλι
φιλώντας των αγρών
και του γιαλού τα χείλη!

Δες, δώρο θεού και ριζικό γραμμένο
Μην έχει πια ο ποιητής βλέμμα θλιμμένο.
Χαρά να έχει όποιος είδε
Το γέννημα της μάνας γης σαν ηύρε.

Κι όταν στον καναπέ αποσταμένος γέρνει
της μοναξιάς το μεγαλείο φέρνει'
σωρό οι αναμνήσεις μες το νου,
γιορτής που εμμένει
καθώς
ο θεός Μορφέας
εκείθεν Τον πηγαίνει.

® Μαίρη Σκαρπαθιωτάκη 🌷



Το ποίημα είναι μετάφραση έμμετρη δική μου
Πάνω στο θαυμάσιο ποίημα
του:
William Wordsworth
I wandered lonely as a cloud


/
William Wordsworth
I wandered lonely as a cloud


I wandered lonely as a cloud
That floats on high o'er vales and hills,
When all at once I saw a crowd,
A host, of golden daffodils;
Beside the lake, beneath the trees,
Fluttering and dancing in the breeze.

Continuous as the stars that shine
And twinkle on the milky way,
They stretched in never-ending line
Along the margin of a bay:
Ten thousand saw I at a glance,
Tossing their heads in sprightly dance.

The waves beside them danced; but they
Out-did the sparkling waves in glee:
A poet could not but be gay,
In such a jocund company:
I gazed—and gazed—but little thought
What wealth the show to me had brought:

For oft, when on my couch I lie
In vacant or in pensive mood,
They flash upon that inward eye
Which is the bliss of solitude;
And then my heart with pleasure fills,
And dances with the daffodils.