Wintervlokken Poem by Madrason .

Geduldig staren de grijze pruiken
naar de zangeres of naar de dichters
maar ik zie nauwelijks blond haar
of fel rood vlammende lokken
alleen en louter wintervlokken
waar zoveel deugd daar mag men jeugd
toch zeker wel verwachten
of spelen er de zwaartekrachten
parten die dat leed verzachten
schrijft men bij het ouder worden
dan alleen meer uit verlangen
van wat ooit was, doet ons het
groeien bangen, of vangen wat ooit was
is schrijven dan alleen en enkel nostalgie
voorbijgaand aan het actueel verlangen...
geen wonder dan, dat ik die jeugd niet zie! M