Zachte Wimpers Poem by Madrason .

Liefde lijkt te vaak iets op pijn
wanneer mag men dan groter zijn
als men het verdraagt en verder groeit
en niet de eerste bloemen telkens snoeit
als men kan lachen bij het ongelijk
en men kan schaduw bieden als een jonge eik
als het licht de woorden doet verstillen
en het blanke vel niets meer vertellen moet
het de ankerogen opent tegen beter weten in
krijgt men na de zwaarte ook weer zin
zin om ontvankelijk en kwetsbaar te zijn als
de pijn van de tedere bloem, besprongen door
duizenden bijenpootjes en hommels
dan is de groei ook geen opdracht meer
en doet ze ook heus meer geen zeer
teer is de kracht van de vallende bloesem
parfum kneedt de zin in de follikels
zachte wimpers kunnen krachtig
prachtige oogopslagen, doen ontluiken! M