Ziekenfondsbrilletje Poem by Madrason .

Spartaans je broek op leren houden
betalen voor de waan van de dag
die zure regenrente zonder lach
geen Guccibrutels maar zelfredzaamheid
als het protest lawine lijkt te worden
verdwijnt de Ik in vloedgolven van ikken
en dreigt het ieders stem nog te verstikken
wordt het slikken of zien je zin te krijgen
wordt het slaan op tafel of met luide woorden dreigen
en zo blijven we zwijgen over zeer pregnante zaken
verzaken we door al dat dik ge-ik het woord Oprecht
en strippen we al galmend haar nog van alle inhoud
eenvoud is een woordje dat ook dreigt te gaan verzuipen
en wijze woorden lijken vergezocht,
omdat ze langzaamaan weg kruipen
onder al dat bruut gesmoor in de ruis
van het oneenstemmig koor! Onmacht is de stem van ons
die hen tegenoverstaand luid smeken om mededogen
maar wie gaf hen al dat geld en de macht van het geweld?
Verwendheid riep rood aan,
ze gaf de macht aan de Gemoedsrustheren,
en dames die niets niets wilden weten van
......................... dat ietwat wederkeren.
Als al die ikken nu eens even in zichzelf
terug leren keren dan leren deze ikken weer
presteren om zich samen te verweren
dan worden deze ikken oren, handen, monden
van de nieuwe koren en in een pracht
hun litanie om meer saamhorigheid........
de Ruttes en de Trumps en de Netanyahoes
ze waren toch nooit echt Hoogmogend Heren
en zonder al die ikken toch werk'lijk nooit geboren!