Tevredenheid wekt achterdocht
een glimlach krijgt een grijns
de witte tandenrijen decadent
de windvaan tong die nimmer went
ik kijk het aan in spiegelwaan
en dan de opgekropte traan
jawel het zuur het moet eruit
al etsend tegen zelf-ruit
veranderend de visie op
al wat er komt en wat er gaat. M
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem