- Κελαινώ Poem by Georgios Venetopoulos

..

Καταμεσής του πέλαγου, σε βράχους-ξερονήσια,
ερειπωμένα στέκονται τα πέτρινα καστέλλα
τριγύρω αυτοφυή φυτά και θάμνα θυμαρίσια
γαλάζιες κι άσπρες πινελιές από ακουαρέλα.

Αέρινες χορεύουνε μορφές πάνω στις πέτρες
(εκεί τον Άρη γνώρισε η όμορφη Αλθαία) ,
σ' οψιδιανούς που σμίλεψαν της φύσης γεωμέτρες,
στο χώμα εθάφτη του θεού η περικεφαλαία.

Νεράιδες, γη και θάλασσα έχουν απεικονίσει
κεντώντας μ' άρρηκτη κλωστή, τους ναύτες κατευθύνουν,
τη ρότα αλλάζουν καραβιών που έχουν εξορμήσει
και στου απείρου την θολή πορεία παρεκκλίνουν.

Καθώς βραδυάζει στο νησί, η Κελαινώ σκεπάζει
με μέλα κι αστροκέντητο, του ουρανού ριχτάρι,
αυτόν που την εζήτησε και τον αρραβωνιάζει
με το βαθύ της θάλασσας, του νου του φυλαχτάρι.

..