Κάποιες φορές, η μοίρα μας, πορτόφυλλα αφήνει,
να μένουνε μισάνοιχτα, και λεύτερο μας δίνει...
Κι άλλες φορές, τα ‘χει κλειστά, λείπουν και τ' ανοιγάρια,
και πρέπει ή να τα βρουμε ή να σιαχτούν σμιλάρια.
Για παραπόρτια, που και που, μπορεί και ν' αμελήσει,
και είναι χρεία, ο καθείς, ατός του να τα στήσει.
Ανίσως καρτερεύουμε, μόνα τους ν' ανοιχτούνε,
ψεύτικες οι ελπίδες μας, για γλυτωμό, θα βγούνε.
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem