Konstantinos Arvanitis Poems

Σ' ανάρια, λεύκας, φυλλωσιά, ασπρόμαυρη φιγούρα,
απακουμπά, ανάηχα γλιστρώντας στον αγέρα,
γλυκό πουρνό, η λιόθρεφτη, πριν αυγατίσει, μέρα,
μοναχική, παράταιρη, της φλώρας φιοριτούρα.
...

Τι είναι τούτο τ' όνομα, πέρ' απ' απλά σημάδια,
που μες σε πέντε συλλαβές, ζητάν, έστω, με τάξη,
φωνές διαλέκτου δωρικής, που έχει πια ρημάξει,
να ζωντανέψουν σε πηλό, ψηφιδωτά, πετράδια;
...

Απ' το μοναχόλυκο που στέκει ψηλά στη ράχη,
και ρέμπελος ξαγναντεύει τ' αμέριμνο κοπάδι,
εκείνον που ροβολάει, σκυμμένος, στο λιβάδι,
κάλιο να σκιάζεσαι. Tον ζορίζει, τ' άδειο στομάχι.
...

Τ' αγκύλι' από τα βάσανα, που η ζήση μας φιλεύει,
άφησαν πάνω μας πληγές που πήραν και ροδίσαν.
Θρέψαν ουλές με τον καιρό, τα χείλια τους εκλείσαν,
ίδιες κουρτίνες, βυσσινιές, θεάτρου που αργέβει.
...

Ποιος είπε πως γιατρεύονται πληγές μέσα στο χρόνο;
Αυτός δεν ξέρει τι να πει, για να συντρέξει, τώρα,
που τα λεπίδια σφάζουνε, και της ψυχής το θρόνο,
μ' αναίδεια σφετερίζεται, ρήγισσα μαυροφόρα…
...

- Πουλιά μικρά, πουλιά φτωχά, πουλιά χαριτωμένα,
πού είναι τα λαλήματα, μες στους δροσάτους κάμπους;
Πού είναι το τραγούδι σας, σε πλάγια δασωμένα,
και η αθιβολή σας πού, στον ερχομό του θάμπους;
...

Γιατί, άραγε, στο θερμό καλοκαίρι δε γεννήθηκες,
ώστε της μέρας το αποκορύφωμα να περιβληθείς;
Την ηλιαχτίδα, που ‘ναι χρώμα γεμάτη, πως αρνήθηκες,
κι από της φθίσης, τις ομιχλώδεις πτυχές ξελογιάστηκες;
...

Τρανές, στο πάρκο Μπειχάι, κλαίουσες αγναντέβουν,
μ' άγρυπνο μάτι, το Κιονγκχούα-ντάο, με τη λευκή,
στην κορυφή νταγκόμπα… Άχνη μιας ζύγρας πολιορκεί,
κοντομεσήμερου στιγμές, στη θέρμη που μελέβουν.
...

Πως μοιάζουν, λέν' πολύγνωροι, οι μνήμες, μ' αγερίνα,
του χρόνου, και πως φτάνουνε ως με ανάσα μπάτη,
να κάτσουνε απάλαφρα, στο νου μας τ' απελάτη,
τ' απόκοιτο, σαν οι καιροί, μπατάρουν στη ρουτίνα.
...