Το Άρωμα... Poem by Konstantinos Arvanitis

Η μέρα που χωρίσαμε, γιομάτη ώρες ανιαρές...
Μα η ρογδιά, μας ίσκιωνε, με φύλλα, με λουλούδια…
Κι από κλαδιά μυριστικά, ζητιάνεψα καλούδια,
να σιάξω ένα άρωμα, να σέρνει μνήμες λαγαρές.

Το έκρυψα στον κόρφο μου, ενθύμιο τέτοιας μέρας…
Ναι, ξέρω, η απόσταση, απ' τη ματιά μου σ' έσβησε…
Μ' απ' όσα πέρασα πικρά, πιότερο δε με φόβισε,
άλλο απ' το να μη χαθεί, στον φτάσιμο μιας σπέρας.

Μπορεί αυτό να φαίνεται, αβάσταχτα μηδαμινό,
κι ίσως να μην ταιριάζει μου, να πάρω και βραβείο...
Ωστόσο, ειν' του χωρισμού, αμόλεφτο μνημείο,
που μου ξυπνά μες στο μυαλό, το σύχαρο και τ' αλγεινό.