Προσευχή... Poem by Konstantinos Arvanitis

Στη μοίρα να προσεύχεσαι, να μη σε ξαναφέρει,
μες σε ανθρώπινο κορμί, σε τούτη 'δω την πλάση.
Κι αν βολετό δεν είν' αυτό, ζήτα να τα ταιριάσει,
έτσι που, μες στου έρωτα, να μην γραφτείς, τεφτέρι...

Κι αν δεν μπορεί, ούτε κι αυτή τη στάλα να προσφέρει,
δεν μένει, τότες, τίποτα, άλλο να της ζητήσεις,
παρά, στις στράτες της ζωής, να τύχει ν' απαντήσεις,
άνθρωπο μ' ανοιχτή καρδιά, που, πως να παίρνει, ξέρει...