Σκάρισμα, και τ' ολόγιομο φεγγάρι που ξυπνάει,
με μιαν οκνιά, κι ως την αυγή, πάνωθε θ' αγρυπνάει,
από της στέγης, τον στενό, κοιτάζει μας, φεγγίτη.
Τον χρόνο πως δεν έχουμε, ήρθε να μας θυμίσει,
μήτε για ύπνο, μήτε για των πράξεων την κρίση,
όταν θρασέβουν αίστησες, λέφτερες απ' τη σκήτη.
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem