Πληγές... Poem by Konstantinos Arvanitis

Ποιος είπε πως γιατρεύονται πληγές μέσα στο χρόνο;
Αυτός δεν ξέρει τι να πει, για να συντρέξει, τώρα,
που τα λεπίδια σφάζουνε, και της ψυχής το θρόνο,
μ' αναίδεια σφετερίζεται, ρήγισσα μαυροφόρα…

Ποιος είπε πως γιατρεύονται πληγές μέσα στο χρόνο;
Αυτός δεν έζησ' αρκετά, να δει αν είν' αλήθεια...
Να δει αν η ψυχή μπορεί, να βρίσκει οξυγόνο,
στα λόγια της παρηγοριάς, που λεν από συνήθεια...

Ποιος είπε πως γιατρεύονται πληγές μέσα στο χρόνο;
Αυτός, ποτές, δεν μέτρησε της θλίψης το πηγάδι,
να βρει που είν' τα βύθια του, να δει αν για τον πόνο,
είν' η πηγή αστέρευτη, που βρυάζει στο σκοτάδι…

Ποιος είπε πως γιατρεύονται πληγές μέσα στο χρόνο;
Ο χρόνος δεν είναι ξαντό, δεν είναι και νυστέρι...
Είν' πάντα ασυγκίνητος, απ' των λυγμών τον τόνο,
σαν τη σαγίτα να πετά, μονάχα τον ενδιαφέρει.

Ποιος είπε πως γιατρεύονται πληγές μέσα στο χρόνο;
Εκεί πάντα θα βρίσκονται, φιλέματα της ζήσης...
Ο νους για να προφυλαχτεί, μια κρούστα βάζει μόνο,
να τις σκεπάσει, μα πονάν, άμα τις ακουμπήσεις…