Σπαράνιο... Poem by Konstantinos Arvanitis

Πουλιά δεν φέρν' η θάλασσα, αυτά πάνε σ' εκείνη,
και τ' άστρα στέκονται ψηλά, τ' αγέρι δεν τα φτάνει...
Φεγγάρια που ‘ναι χάρτινα, ο έρμος νους τα βάνει,
κι άψεφτος μόνο ο γιαλός, που η αρμύρα ψήνει…

Μελτέμι να μην καρτερείς, μαλλιά να σου χαϊδέψει,
και χελιδόνια να φιλούν την άδεια σου παλάμη...
Της μοναξιάς μας το θεριό, σαλεύει στο θαλάμι,
αυτό, η μοίρα όρισε, τους δυο μας να παιδέψει…

Μπορεί τον τρόπο να τον βρεις, κι εγώ θα προσπαθήσω,
πικρούς, να σπρώξουμε, καιρούς, και την ζωή να πιούμε…
Κι αν φαίνονται οι κόσμοι μας, μικροί για να τους ζούμε,
τη γιαχουντιά της τύχης μας, πρέπει να σου θυμίσω…