Μια Διέξοδος... Poem by THEODOROS MANTAS

Άνεμος φυσά και ο δρόμος...ω! Τι μοναξιά!
Απέραντη, βαθιά, πυκνή είναι η σιωπή
και η ψυχή κλονισμένη και γκριζωπή
πονά σαν πάνω σε δάκρυα καυτά πατά.

Πληγές μεγάλες αγιάτρευτες βαριές
απλώνονται σε ανθρώπινες στιγμές,
χαρακώνουν αδυσώπητα το κορμί,
αφήνουν στη σκέψη ένα μεγάλο γιατί;

Δωμάτια με δύσκολες πια αναπνοές
λευκές στολές τρυφερά αγγίζουν ματιές
στα βλέμματα τους κρύβονται κραυγές
ατσάλινες ασήκωτες οι επιλογές.

Άνεμος φυσά και ο δρόμος...ω! Τι μοναξιά!
Ένα παράθυρο ψάxνουν με φως χαρωπό,
ένα μήνυμα της γνώσης χαμογελαστό
μια διέξοδος σε 'να κόσμο πια διαφορετικό...