Ελενη Poem by Mary Skarpathiotaki

ΕΛΕΝΗ

Κείνη που ψάχνω
χρόνους δεκαεπτά είσαι;
σταλμένη στο Φάρο,
θαρρώσε λεν' Ελένη!



Ντρόπιασες λεν'
τον βασιλιά
μία παραίσθηση κακιά
μία γυναίκα
αιθερικιά,
μία νεφέλη είσαι;

Κείνη που αφάνισε τα πάντα
Με μια της ματιά
Την λεν και σήμερα Ελένη πάλι
Ξάπλωνε πλάϊ Του, συχνά'
στου Πάρη το κεφάλι
μα να 'ταν άλλη;
Μια νεφέλη, μία γυναίκα αιθερικιά,
κάτι σαν ζάλη;

Για πάντα ζει θα στο 'χαν πει
σε ένα νησί, σε μια χοάνη μαγική..



Η όμορφη Ελένη στέκει αγέρωχη
Μα σκλάβαπαραμένει του έρωτα αυτή.Πάντα ηττημένη!
Στοιχειό της νύχτας τριγυρνάει
σαν ναν' χαμένη
μοιάζει της θάλασσας πολύ
πάντα όμορφη αιώνια περιμένει
σειρήνα μοιάζει μοναχιά κι ερωτευμένη!



Πάντα δική Σου μα και ξένη..η κάθε Ελένη
Μες στο ανέγγιχτο σκοτάδι, Πηνελόπη που υφαίνει..



Μένει σε κόσμο ιδεατό νικάει τον Άδη!
Σαν Περσεφόνη που γυρνά στου πάνω κόσμου την ολόφωτη την χάρη!
Ποτέ το Ίλιον Εκείνη δεν θα δει αφού δεν φτάνει!



Αγία και δαιμονική
Τρελή, ωραία, γνωστική..
ποτέ στην Τροία η παντρεμένη
δεν εφάνη!
Λάθος τον θάνατο η φήμηγύρω της
σκορπάει
Κείνη στην Σπάρτη να βρεθεί μονάχα
λαχταράει.



Μύθος που χάθηκαν τόσοι Αχαιοί και Τρωαδίτες;
Κι ο πιο γενναίος από δαύτους
Ο Αχιλέας..

παρέα τώρα με θνητούς
Κλαίει στον 'Αδη.



Μα Εκείνη
στέκει στην ακτή
Με μυθική υποταγή
Κι έναν Μενέλαο περιμένει!
...
Την λεν' Ελένη! ..


® Μαίρη Σκαρπαθιωτάκη


ΥΓ.

Αιώνιο σύμβολο η Ελένη,
των επικών ή τραγικών μύθων,
ένα ισχυρό σημείο αναφοράς και έμπνευσης για τους ποιητές. Από τον Παλαμά εώς σήμερα...