.......................και φορούσες κείνο το πρωινό
ένα κόκκινο κατακόκκινο έμβλημα
μες στο βλέμμα σου...
που ΄χε εδραιωθεί
χρόνια πριν
αιώνες πριν
τα μάτια σου τ΄ανθρώπινα
δεν είχαν κόγχες συνηθισμένες
έβλεπαν ήρωες
από τα παιδικά τους
κι ονειρεύονταν
μιλούσαν με σκιές
και μάλωναν
με τα τετριμμένα.......
και τούτες οι κόγχες που ξεχειλίζαν από ζωή
ΝΕΚΡΩΣΑΝ
πήραν
το χρώμα
του πύρινου σπαθιού
δε δάκρυσαν ποτέ
έγιναν ΑΠΟΥΣΙΕΣ θλιβερές
στην μνήμη μας.
24/7/2018
Τα συλληπητήριά μας..ΣΤΑ ΘΎΜΑΤΑ
ΤΩΝ ΠΥΡΚΑΓΙΩΝ
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem