Αλαργινοσ Ο Ερωτασ Poem by Mary Skarpathiotaki

ΑΛΑΡΓΙΝΟΣ Ο ΕΡΩΤΑΣ
                             


                       Στο ζύγιασμα των τροπικών

                           Ρότα χαράσοντας στο νόστο

                              Και ως παφλάζον κύμα

                              Λικνίζομαι εντός σου


                           Θαλασσινή ρομαφαία, ιλαρή

                   
                    Ω αλαργινέ μου έρωτα, στα πλάτη γιγαντώσου!

                    Της ανεπίστευτης φυγής σου, εγώ γυμνό σκαρί


                  Μέσα απ'τις άναρχες κραυγές ξενητεμένων γλάρων


                                Φιλιά κουρσάρων


                             Kι εγώ,
η ξελογιάστρα

                             Των θρήνων λαβωμένη



                             Που λαχταρά, προσμένει

                          Με άγριο μένος των χειλιών
                 
           

                               Φιλώντας τ'άστρα

                             
                        Mε τ'αόρατα τα βέλη των ανέμων

                                  Διάτρητη

                                Αγναντεύοντας

                         Της αρμυρής Γαίας το σκίρτημα



                     Στης εγκαρτέρησης το βράχο το στιλπνό

                          Των αγαλμάτων σώματα νωπά

                              Ηδονικά θωπεύοντας



                        Εδώ,
που απ'του Εβρου, ως της Κρήτης

                             Αιγαίου, τάφροι ιεροί

                     Και όπου μέσα τους βαπτίζεται η ηδύτης


                           Εγώ,
ως κόρη ωραία, κοιμωμένη

                          Σαπφώ και Αντιγόνη και Ελένη

                            Που λησμονήσαν οι καιροί


                             Μα όσο αναπνέω κι αγρυπνώ


                               Κι όσο ποθώ, το ξέρει


                                Αλαργινός ο έρωτας
                               

 
                            Των στεναγμών μου γητευτής
                            Με το έναστρο μαχαίρι του

                              Σιμά του να με φέρει


® Μαίρη Σκαρπαθιωτάκη