Τα Εικοσασύλλαβα Ενός Δειλινού Poem by Konstantinos Arvanitis

i.
Αργά,
η μέρα και πάλι λυγά.
Ο ήλιος,
γέρνει στη δύση νωθρά.

ii.
Αίμα,
στον ορίζοντα, σαν ψέμα.
Στο στήθος,
του σούρουπου η φτέρνα.

iii.
Σβηστό,
το φεγγάρι στον ουρανό.
Τις μέρες,
μετρά να γίνει σωστό.

iv.
Οσμές,
που μοιάζουν τη μέρα νεκρές.
Μες στο νου,
ξυπνάνε μνήμες αδρές.

v.
Δροσιά,
στης αύρας την ανασαιμιά.
Του χόρτου,
τα φύλλα γέρνουν βαριά.

vi.
Ψηλά,
νυχτερίδες σε τροχιά.
Των πουλιών
έχει πάψει η λαλιά.

vii.
Στοίβες,
πονηρές πυγολαμπίδες
χαράζουν
στο σκοτάδι ρυτίδες.

viii.
Σιγή,
αιφνίδιοι μόνο τριγμοί.
Της ζωής,
αστείρευτη η πηγή.

ix.
Πεζός,
ο αργός των γρύλων σκοπός.
Ανιαρός,
απ' ακόρντα φειδωλός.

x.
Κραυγές,
βατράχων απ' τις καλαμιές.
Πληγώνουν,
αμέριμνα τις σκιές.


xi.
Σιωπά,
η γλαύκα και αναμετρά,
το βήμα
του ποντικού που περνά.

xii.
Γύρω,
ράθυμο βλέμμα σαν σύρω,
στο ζόφο
μόνο βάρος θα σπείρω.

xiii.
Σκέψεις,
δύσκολο να τις αντέξεις,
αφήνουν
ανέστιες τις λέξεις.

xiv.
Γυρνώ,
από θόρυβο ξαφνικό.
Γνώριμο,
το βήμα το σιγανό.

xv.
Αψιά,
της κανέλας, η μυρωδιά,
στο χέρι
που απλώνεις στοργικά.

xvi.
Ρωτάς,
στο μυαλό σου, τι κουβαλάς;
Με μάτια
ανήσυχα με μετράς.

xvii.
Γλυκό,
το χάδι σου, σε ώμο σκυφτό
πασχίζει
να μερώσει τον καημό.

xviii.
Κοίτα,
πόσα, της μέρας η σήτα,
άφησε
να μου δέρνουν τα στήθια.

xix.
Μόνο,
Μην μ' αποθέτεις στο χρόνο.
Βοήθα
να λειάνω τον πόνο.

xx.
Πάμε,
κι άλλο πια ας μη μιλάμε.
Στ' όνειρο,
η λύση που ζητάμε.


xxi.
Φωλιά,
είν' η ζεστή σου αγκαλιά
Η λήθη
της πίκρας στη σιγαλιά.

xxii.
Το φως,
σβήνει στα μάτια μου εμπρός.
Της μέρας
η νύχτα, είναι γιατρός.