Ρυτίδα Poem by Konstantinos Arvanitis

Αυλακωμένο με ζάρες ευθιξίας το μέτωπό της…
Και η ρυτίδα, ανάμεσα στα μάτια, πως με τρομάζει,
σαν προμήνυμα άξαφνης καταιγίδας, σε μια θάλασσα…
Μέσα στο βλέμμα, μολυβένια συννεφιά, ηλεκτρισμένη.
Οι αλκυόνες της ‘λιόχαρης αγάπης, τώρα λουφάζουν.
Σα χωριστούμε, την ανάμνηση αυτή δεν θα κρατήσω.
Δεν την αντέχω τη μεστή δριμύτητα της τρικυμίας.
Του χαμόγελου, που φουσκώνει τη γάμπια της αγάπης μας,
σαν το μαΐστρο, προτιμώ να κρατήσω τη γλυκύτητα.
Με τη θέρμη του θα ντύνω τις αισθήσεις καταπόρφυρες.