Kαι η Χώρα πια χανότανε
εγέλαγε, ηκαρδιά τους
Ξάφνου αυτοί εκοιμήθηκαν κι ήρθε η σειρά τους
Μην μας αφήκαν μοναχούς, να μας έφαν τα όρνια
μα να,
που τους γελάσαμε και πάλι Προχωράμε
στέκουμε ολόρθοι αψηλά και το Πανί κρατάμε
ψηλά να στέκει η Γαλανή μέχρι να κυματίσει
τρίζουν καρέκλες, τρίζουν βωμοί και των οχτρων η λεία
Εμείς Έλληνες είμαστε
Το δείχνει η Ιστορία μας
(Σημαία κρατώ Ελληνική) Μ.Σ.
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem