బొమ్మ బొరుసు Poem by Narsimha Madiraju

పడమటి గాలి కబురు మోసుకొచ్చింది
నత్తనడక జీవనానికి కాయకల్పచికిత్స
మానసాకాశంలో సంఘటనల ఘర్షణ
ముసురు పట్టిన మానసం
కరుడు కట్టిన స్వార్ధం
మొరాయించే శరీరం
కుచించుకున్న కాలం
నిశ్శబ్ద కాసారంలో సుదూరతీరాల అలజడి
ఎదురుచూపుల ఆకర్షణల మాయాజాలం
పరిసరాలని ఆవహించిన చైతన్యం
ఇల్లొక బొమ్మల కొలువు
మనసొక ఇంద్రధనుస్సు
నిశాగగనంలో చంద్రోదయం
విచ్చుకొన్న వదనకమలం
నవ్వుతున్న కళ్ళు
రామచక్కని కళ్ళు
అల్లరల్లరికళ్ళు
కామనల పుట్టిళ్ళు
చిలిపి లోగిళ్ళు
చారడేసి కన్నుల విలోకనం
అభంశుభం, కల్లాకపటం
తెలియని అమాయకత్వం
తలపండిన అనుభవంతో
చేసిన చెలిమి
అది ఉప్పొంగిన మాధుర్యరసధార
కాలం కారు చక్రంలా గిర్రున తిరిగి
దృశ్యం విమానాశ్రయానికి చేరుతుంది
విరిగిన బొమ్మలనీ మరబొమ్మలనీ వదిలి
విధి చైదానికి దిగులుపడి తాతకు టాటాచెప్పి
నాన్న చేయిపట్టుకొని తలతిప్పుకొని
లోహవిహంగంవైపు వేసే ప్రతి అడుగూ
తరాల అంతరాలని పెంచుతుంది
ఏమీ తెలియని పసితనం దుఃఖ సముద్రాలని దాటుతుంది
తూరుపు సింధూరం పడమటిసంధ్యారాగమై కనుచూపుని దాటుతుంది
తలపుల తలుపులని తెరచి శూన్య గేహం బావురుమంటుంది