Τιησουν Poem by Mary Skarpathiotaki

Κι ήσουν το Φως
μες την νύχτα
που έκαιγε.

Το υγρό μου
το μάγουλο
που
από την δίψα
πλημμύριζε
τα σεντόνια.


Και να μένω 'γω
νηστικιά
δίχως μετάνοια
και δίχως Πρόσφορο!


Και της Θυσίας σου
το αίμα,
λαμπάδιαζε
όλο τον χώρο.


Αμετανόητη
συνεχώς
να μεταλαμβάνω
από
την σάρκα
και
τον χιτώνα σου.


Να μην συγχωρεθώ
ούτε λεπτό

Μονάχη,
να στέκω
κι ατιμώρητη
στην Παράδεισο

καθώς
το όνομά Σου
ξανά
και ξανά
ψιθυρίζω..

® Μαίρη Σκαρπαθιωτάκη