Του Δελφίνιου... Poem by Konstantinos Arvanitis

Δελφίνιο μυριολούλουδο, άνθισμα τ' Αλωνάρη,
που έχεις την απαντοχή, στου λιόφεγγου τη χάρη,
τ' αγέρι να 'ν' ευλαβικό, με τ' ακροπέταλά σου,
κι αμάχητα να μένουνε, το διώμα κι η θωριά σου.

Στ' αστάχυα τα ορθόστητα, τ' ανθιά να 'ναι μελίσσι,
κι αποχρωμιές να στήνουνε στο φέγγος ραβαΐσι,
άλλοτες μπλάβες κι άλλοτες ρόδινες της αυγούλας,
κι άλλες βολές κιαρόθωρες, ως λεμονιάς νυφούλας.

Να ‘χεις της μέρας συνοδιά, τους τρίχρωμους πανσέδες,
και συντροφιά μες στις νυχτιές, κροκάτους κατιφέδες.
Στον ίσκιο σου να βρίσκουνε, σκέπη γαρουφαλλάκια,
και να σε ραίνουν μ' ευωδιά, φασκομηλιάς ανθάκια.

Να σε κυκλώνουνε μοσκιές, να σε φυλάν γεράνια,
και μέσα στο λουλούδισμα, να μοιάζει πως ουράνια,
μες στο μπαξέ μας σκόρπισε, μια θερινή συναστεριά,
από εκείνες που μηνούν, του πλάστη την απλοχεριά.