Μια Βιολέτα... Τη Νικά Poem by THEODOROS MANTAS

Είναι το παράθυρο κλειστό... μα το όνειρο εδώ
καβάλα σε άλογο σαν τον ήλιο μας λευκό'
και ο ιππότης μας ζητά λίγο από το νερό
που ξεδιψάει το φεγγάρι το καλοκαιρινό.

Φόβος μπαίνει στην ψυχή και τρομάζει η καρδιά,
από της νύχτας τα αστέρια που δεν είναι μακριά,
όπως πίστευαν τα χρόνια των ζυγισμένων γραφών,
που δεν ένιωθαν τον πόνο των μαραμένων ανθών.

Ένα κοχύλι του ουρανού, ένας κρίνος του Θεού,
μια δροσούλα της αυγής, ένας άγγελος της γης
μας απλώνει τα φτερά, μας ανοίγει τη ματιά
για το δρόμο που το τραγούδι έχει συντροφιά.

Φυσά το αγέρι το κρυφό της ζωής το πιο γλυκό,
σβήνει το μαγευτικό, ραγίζει το τζάμι απ' το πικρό
που ξυπνάει ξαφνικά σαν του τοίχου τη σκιά
και μας σέρνει στη σκλαβιά...μια βιολέτα τη νικά.