Φανοτρύγονο (Τα Σονέτα Ενός Μονιά,23) Poem by Konstantinos Arvanitis

Λαλούν τ' άλλα πετούμενα, κανείς δεν τα λογιάζει,
λαλεί ο κούκος μια φορά, και μπαίνει το σιγίλιο.
Μέσα σε δέντρου φυλλωσιά, ψιλολογά τον ήλιο,
κι η άνοιξη η χιλιόμορφη πως έρχεται, χουγιάζει.

Αντιλαλεί το μήνυμα, σ' όσα η ματιά αγκαλιάζει,
στης λαγκαδιάς και στης πλαγιάς, το χλοερό βασίλειο,
και μες στο ρέμα, που, δασιά, βαστούν, πλατάνι' ανήλιο,
κι εκεί στα βλαχοκόνακα, που στρούγκα χειμαδιάζει.

Θα ‘θελα να βρεθώ εκεί, μαζί με τους προγόνους,
όταν το φανοτρύγονο, ξορκίζει το χειμώνα,
κι όταν στης ζιάκας τη φωλιά, αφήνει απογόνους.

Να ‘δω του δάσους φούσκωμα, και ροδαμό στους κλώνους,
να ‘δώ και γιδοπρόβατα, αβέρτα στο λειμώνα.
Να μη δακρύζω που περνώ, σε γκρίζους χωροχρόνους.