Τη μοίρα μας, που κρύβεται σ' ανήλιαγα στενάδια,
σαν κλέφτη, την αρπάζουμε, με δόντια απ' τα μαλλιά,
αριά και που, μα σαν ρωτά, τι θέλουμε, η μιλιά,
που 'ναι να βγει, την απολνά, και φεύγει στα σκοτάδια...
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem