Aangekomen Poem by Madrason .

Nu ik ben aangekomen, in blijven
hoef ik niets, nee niets meer te schrijven
hoef jij mijn kraagjes niet meer te stijven
vroeger was ik bang voor blijven zitten
nu zit ik eeuwig te genieten
de drang is weg, de klok tikt niets
het bang is weg, en ook die oude fiets
die hoeft niet meer zo zeer
geen zadelpijn, geen last van ouweheer
niet van chagrijn, ach vredig mag het zijn
geen pijn niet meer, geen sneer, geen teer
alleen maar eindeloos verpoos ik
hier in Blijven! M