Achter De Horizon Der Eenzaamheid Poem by Mario, Lucien, Rene Odekerken

Daar waar de wind spreekt zonder antwoord,
waar voetstappen vervagen in zand dat zich sluit,
ligt een land zonder beduiding,
waar stilte de enige taal is.

De dagen rekken zich als schaduwen,
de nachten ademen herinneringen,
en in de verte, net voorbij het zicht,
draagt de horizon een belofte die niemand hoort.

Misschien is daar een einde,
misschien slechts een nieuw begin,
maar tot dan blijft de leegte spreken
zonder woorden, zonder stem.