Allerzielen 02 Poem by Mario, Lucien, Rene Odekerken

Vandaag lopen we stil door de ochtendmist,
gedachten gedragen door de geur van herfstbladeren,
in onze handen bloemen, zacht en fragiel,
als het leven zelf, dat zij ooit ademden.

Op koude stenen plaatsen we onze herinneringen,
kleine vlammen die flikkeren tegen de wind,
een dans van licht dat hen roept,
naar een plek waar woorden niet meer hoeven.

In elke bloem, een fluistering van liefde,
in elke kaars, een teken dat ze nog branden,
niet in lichaam, maar in de stilte
waar we hen bewaren, dieper dan het oog kan zien.

We eren hen, met een zacht gebaar,
een hand op steen, een fluistering van hun naam
en in die kleine gebaren vinden we troost-
dat ze voortleven in de warmte van ons hart.

Vandaag is voor hen,
die de tijd heeft meegenomen,
maar die nog altijd ademen in ons,
als het eeuwige vuur van liefde
dat nooit dooft.