Wat zou er zijn,
zonder die zachte aanraking,
de stille blikken die ons verbinden,
de momenten van pure aanwezigheid?
In de schaduw van de pijn,
wanneer de wereld ons verlaat,
en de dagen eindeloos lijken,
is het de liefde die ons doet opstaan.
Hoe zwaar de lasten ook wegen,
en de wegen vol obstakels liggen,
de liefde fluistert ons toe,
een belofte van hoop,
een licht dat nooit dooft.
Zelfs in de duisternis,
waar de wanhoop zich nestelt,
vindt de liefde haar weg,
een sprankje dat breekt door de wolken.
Want als de liefde niet bestond,
zou de wereld dan niet vergaan?
Het is de kracht die ons verenigt,
die ons doet stralen,
die ons laat leven, ondanks alles.
Laten we de liefde koesteren,
haar imperfecties, haar vreugde,
want in elke strijd,
is het de liefde die overwint.
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem