Als Die Wind Uit Die Verkeerde Rigting Waai Poem by Mario, Lucien, Rene Odekerken

'n Stilte hang swaar oor die veld,
gras wat buig, maar nie wil luister.
Die lug dra vreemde geure,
'n herinnering aan iets wat verlore gaan.

Voëls vlieg laag,
hul vlerke soos skaduwees op die grond.
Die son bly skyn,
maar sy lig voel ver,
soos 'n droom wat vervaag.

Jy staan,
jou hande oop,
soekend na iets wat nie kom nie.
Die wind draai en draai,
'n fluistering van plekke wat jy nooit ken nie.

Wanneer die rigting verkeerd is,
bly net die wag,
'n stilte sonder einde.