Als Ik Er Niet Meer Ben Poem by Mario, Lucien, Rene Odekerken

Huil niet als ik er niet meer ben,
want het gewicht van verdriet is een te zware hulde.
Herinner je liever de ochtenden die we aan de tijd ontrukten,
het zonlicht dat over ons lachen stroomde,
en de uren die we samen weefden,
goud en ongebroken.

Laat je handen de plekken aanraken die ik ooit vulde,
maar niet in rouw-
in eerbied voor de schoonheid
van wat het betekende om samen te bestaan.
Ik ben daar in de warmte van de aarde,
het fluisteren van de wind,
het geruis van een stille kamer.

Zoek me niet in de schaduwrijke hoeken van verdriet.
Ik ben in de kleuren die ons ooit betoverden,
in de bladzijden van verhalen die we liefhadden,
in het zachte rijzen en dalen van jouw ademhaling.

Als je terugkijkt,
zie dan het licht in onze momenten,
de contouren van mijn leven
getekend door jouw liefde,
de echo's van mijn wezen verweven in het jouwe.

Rouw, als het moet,
maar laat het verdriet niet blijven hangen.
Ik heb geleefd, en wij hebben geleefd
-
prachtig, vluchtig, oneindig.