Als je voor een dubbeltje geboren bent,
zeggen ze dat je nooit een kwartje wordt.
Alsof je vaststaat, gevangen in wat was,
alsof je dromen een grens hebben,
onzichtbaar, maar onwrikbaar.
Ze zien niet hoe je vecht,
hoe je handen bouwen, zoeken, grijpen,
hoe je stappen zet, langzaam maar zeker,
richting iets wat zij niet kunnen voorstellen.
Misschien blijf je een dubbeltje,
misschien verander je in iets groters,
maar wat zij vergeten is dit:
jij bepaalt de waarde,
niet zij.
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem