Anekdotes 02 Poem by Mario, Lucien, Rene Odekerken

Ze zitten verstopt in woorden,
achter ogen die even glimmen,
stemmen die plots zachter worden.
Het zijn kleine flarden van toen,
zomaar opgevist uit de stroom van nu.

Een tafel vol lege glazen,
een avond die langer duurde dan gepland.
Een naam die al jaren niet werd uitgesproken
maar ineens weer op de tong brandt.

Anekdotes zijn geen verhalen,
maar brokstukken ervan,
drijvend op herinnering.
Ze komen en gaan
leven op in een lach,
of een knik van herkenning.

Geen begin, geen einde
slechts een moment dat blijft hangen,
zoals de geur van regen op warme grond.
Zo vertellen ze ons wie we zijn,
zonder ooit alles te zeggen.