Apartheid Poem by Mario, Lucien, Rene Odekerken

'n Lyn getrek, nie op kaarte nie, maar op vel,
'n Muur gebou, nie van klip nie, maar van wette.
Voetstappe eggo in afsonderlike strate,
skadus rek, maar raak mekaar nooit.

'n Ma kyk hoe haar kind myle loop,
verby skole waar sy nie mag ingaan nie.
'n Vader se hande, grof van arbeid,
bou 'n wêreld wat hy nooit mag besit nie.

Name verminder tot nommers,
drome verminder tot stilte.
Oë geleer om af te kyk,
om te krimp, om te verdwyn.

Maar selfs in die stilte,
onthou die aarde.
Voetstappe sal nie altyd geskei wees nie,
stemmen sal nie altyd fluister nie.

Die muur sal kraak.
Die lyn sal vervaag.
En die land sal een naam spreek.