Met jouw zachte delen
vermurw je mijn tastzin
met je zinnelijkheid
‘Oh vrouw'
trok je me telkens
in de min van het begin
van minnen
en in de innigheid
in die innerlijke strijd
liet de man toch
steeds weer kind
verweesd, verdwaasd
verbaast met wat
het telkens dacht
...'Ik vind, maar
nooit gevonden! '
verslonden door
verbondenheid
ondoorgrondelijkheid
steeds ondervonden
wanneer de wonden
weer met tederheid
en teer met diepste sneer
werden verpleegd ….
...de argumenten
weggeveegd! M
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem