Beetje Bij Beetje 02 Poem by Mario, Lucien, Rene Odekerken

Beetje Bij Beetje 02

Dagen vervagen als voetstappen in zand,
herinneringen lossen op in de wind.

Woorden die ooit gewicht hadden,
dalen nu licht als stof neer.

Beetje bij beetje verdwijnt de pijn,
niet ineens, maar langzaam stil.

En ergens in de verte wacht iets nieuws,
zonder haast, zonder dwang.

COMMENTS OF THE POEM
READ THIS POEM IN OTHER LANGUAGES
Close
Error Success