De lucht scheurt open,
grijstinten wijken voor licht.
Een enkele vogel scheert laag,
zijn vleugels breken de stilte.
Druppels glijden van bladeren,
de aarde ademt langzaam.
Geen stemmen, geen haast,
alleen het ritme van ontwaken.
De horizon gloeit zacht,
een belofte van warmte.
Nog even blijf ik stil,
in dit moment zonder tijd.
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem