Bij De Kapper Poem by Mario, Lucien, Rene Odekerken

De deurbel rinkelt, een kort knikje,
hij wijst naar de stoel, geen woorden nodig.
De geur van lotion en vers geslapen scharen
zweeft tussen spiegels en flarden gesprek.

Haren vallen in stilte, zilveren draden op zwart zeil.
Zijn handen bewegen zonder aarzeling,
een vakmanschap dat geen haast kent.
Het zachte zoemen van de tondeuse vult de ruimte.

Buiten wachten de stad en de wind,
binnen een moment van zorgloos niets.
Een blik in de spiegel, een laatste veeg over de nek,
dan een kort knikje terug---en weer verder.