Het lijkt een verre horizon,
een schim in het schemerlicht,
iets ongrijpbaars, verstopt
achter muren van twijfel.
Je reikt, maar de afstand groeit,
zoals een echo vervliegt in stilte.
Het onbekende roept je naam,
maar blijft verborgen in de bevel.
Toch is het daar,
dichterbij dan je denkt,
als een sleutel in je hand,
als de adem die je draagt.
Je hoeft niet te zoeken,
alleen te zien,
dat wat onmogelijk lijkt,
al in je vingers rust.
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem