De Facto Poem by Madrason .

Wanneer mensen zich uit gemakzucht of onwetendheid laten leiden glijden we allen samen af. Misschien is dalen soms een zegen, als je de verworvenheden niet ziet en niet inziet dan draag je ze ook niet mede uit dan ontbreekt nog haar draagvlak en kracht! In zekere zin krijgen we de leiders die voorzien in die leemte en de illusie vervullen van haar wens! Als de wakkeren nijvere mensen dan beginnen te morren worden ze als een nuisance, een irritatie of als beterweters ervaren! Diezelfde mensen die een licht kunnen werpen op de allergie en ontsporing worden volks en of staats-vijand no1! De Facto leren we te weinig van ons verleden en kan men de huidige mensheid bestempelen grosso modo als dialectiekloos! Dat lijkt een harde boude uitspraak maar het raakt nog niet eens aan het oppervlak van haar dreiging! De intrinsieke belofte van dialectieke luiheid is Oorlog, onrust en Onvrede. Dat kan geen welvaart meer goedmaken! De wortels raken geïnfecteerd en wat we nooit hebben willen weten wordt dan nu plots totaal verkeerd begrepen! Fanatici an Nazigoeroes vullen onze leemtes ze spiegelen mercantiel onze ego en rooflust, de eenzame strijd die ons doet slagen of falen, zo denken we dan inmiddels zelfs! Het ene gelijk komt tegenover het andere gelijk en we polariseren tussen alle alledaagse dingen voort! De facto we smoren die andere Waarheid, het mogelijke feit van de onhaalbaarheid het feit De Facto van ons morele falen en gezwalk, sterker nog, we zijn inmiddels zover van de bron af geraakt dat elk woord elke rede de kern van haar bron verzaakt. Het spoor bijster. Dan komt onze jeugd, de fakkeldragers die we dienen te koesteren. De jeugd die speels naïef nog enigermate verwijst naar hun bevroeden van die kern van die mogelijkheid van de andere Waarheid! Ze durft te stellen, wat nu als we allen ongelijk en gelijk hebben wat dan! Wakeupcalls we krijgen ze elke dag, uit alle gelederen der samenleving. Laten we er voor zorg dragen dat we diversiteit niet smoren tot verkoolde eenheidsworstjes!