De Verrassing Poem by Madrason .

Wie ben jij zo vroeg men mij
ze voelden zich oppermachtig
ontwaarden een mens indachtig
die met weinig woorden zei
wat allen zo heel diep voelden
dat men werkelijk ook bedoelde
maar toen spon het ijzergaren
prikkend door te grote blaren
zingend draadjes door mijn ‘lippen'
en plots werden allen kippen
pikkend op mijn blode inborst
- liefde van node en ook dorst -
kaal werd hij die placht te spreken
voor een zaal vol met verhaal
maar men zal zijn vleugels breken
want men slikt hier geen moraal
en de haan besprong de waarheid
het was niet vol tederheid
als een Judas vol van nijd
maar vol tegenstrijdigheid
alles op mijn rug gebroken
alles werd op mij gewroken
voor een schamper scharrelei
voor die lege huls van ‘Vrij'
net geboren, ‘nooit' gesproken
brak die muur van kalk om mij! M