Dedain Poem by Madrason .

Terwijl gevoelloos hij citeert uit Dante
schudt de Pullman wagon als danste het
wat in contrapunt wel te verstaan
de dame zuchtte in een zijden bloemenbos
onderwijl het rijden om
zichzelf van verveling te bevrijden
de Vuiton tassen wankelen aan het balkon
de zon schijnt door de nagelnieuwe ruiten
het meisje tuurt verveeld naar buiten
ze zou het liefste aan de noodrem willen trekken
en die zelfrecital gast laten verrekken
haar perverse lachje wacht op zwaartekracht
en op zijn Kashmir-hoed hoort men een knal
nu is hij eindelijk gestopt met lonken
en houdt hij op met glazenoogjes stijf te pronken
het meisje lacht erg luid, nu krijgt hij zijn chappeau
nog op de koop toe cadeau en met ietwat animo
ontrolt er dialoog, zelfs een gesprek al tussen beiden
en wordt meer geanimeerd, komt het van beide zijden. M